Aquest camí tan fi, tan fi,
qui sap on mena?
Es a la vila o és al pi
de la carena?
Un lliri blau, color de cel;
diu: -Vine, vine-
Però, -No passis! -diu un vel
de teranyina.
Serà drecera del gosat,
rossola ingrata
o bé un camí d'enamorat,
colgat de mata?
Es un recer per a dormir
qui passi pena?
Aquet camí tan fi, tan fi
qui sap on mena?
Qui sap si trist o somrient
acull al a l'hoste?
qui sap si mor sobtadament
sota la brosta?
Qui sabrà mai aquest camí
a què em convida?
I és camí incert cada matí,
n'és cada vida!
|
Este camino tan fino, tan fino,
¿quién sabe dónde conduce?
¿Es a la ciudad o es al pino
de la serranía?
Un lirio azul, color de cielo;
dice: ¡ven, ven!
Pero, ¡no pases! dice un velo
de telaraña.
¿Será atajo del atrevido,
pendiente ingrata
o bien un camino de enamorado,
cubierto de mata?
¿Es un cobijo para dormir
quien pasa pena?
Este camino tan fino, tan fino
¿quién sabe dónde conduce?
¿Quién sabe si triste o sonriente
acoge al huésped?
¿Quién sabe si muere súbitamente
bajo la enramada?
¿Quién sabrá nunca este camino
a qué me invita?
¡Y es camino incierto cada mañana,
lo es cada vida!
Escaneado y Traducido 2002
|